میخکوبیسم !

گاوخونی

pasmand — Sat, 12 Sep 2009 16:21:18 GMT

یک مساله ، بدون حضور جواب ها

یک موش سیر ، از صفحات کتاب ها

چیزی شبیه خستگی آخرین چریک

تاریخ مرده در بغل انقلاب ها

شبهای زاینده رود

" دلم می خواست برگردم تهران. نه این که اصفهان را دوست نداشته باشم . اصفهان را بیشتر از تهران. اما اصفهان آزارم می داد. من کاری به تهران نداشتم . نه دوستش داشتم و نه کاری به کارش . او هم به من همین طور.اما اصفهان نه. به من کار داشت. من هم به او. هر جا که پا می گذاشتم ، چیزی بود که آزارم می داد..."

اگر شش ماه ساکت بودم ، چون حسشو نداشتم ، انگیزه ای نداشتم ، حرفی نداشتم. اما حالا همه چی عوض شده . همه چی رو عوض کردن ! بعضی چیزها رو هم من عوض کردم . پس باید وبلاگ رو به روز می کردم . پس به روز شد...

به پیانیست شلیک کن !

"...گفتم که زن گرفته ام و قرار است از وقتی که توانستم زندگی سر و ساده ای روبه راه کنم ، زنم را بیاورم تهران . رییس خیلی خوشش آمد و نصیحتم کرد و گفت آدم باید زنش را دوست داشته باشد و به خاطر او همه ی سختی های زندگی را به خودش هموار کند . و گفت که خودش هم زنش را خیلی دوست دارد و با این که سی سال است که زن دارد ، از زندگی اش کاملا راضی است."

خیلی ها اسم فرهاد زارع را از اولین آلبوم حمید عسگری و دو آهنگی که در آن آلبوم آهنگ سازی کرده بود به خاطر دارند . آلبومی که در زمان خود از جمله ی موفق ترین آلبوم ها در زمینه ی موسیقی بازاری و عامه پسند بود. جدا از دوستی بسیار نزدیک من و فرهاد ، مدتها پیش یک چهارپاره ی قدیمی از من ، زمینه ی یک همکاری مشترک را فراهم کرد . همکاری که منجر به ساخت آهنگ « کفش های همیشه غمگین » با صدای فرهاد زارع شد . آهنگی که مثل بقیه ی آهنگ های آلبوم او پشت در وزارت محترم ارشاد ! جا ماند . به هر صورت کسانی که دوست دارند لحظاتی را صرف شنیده این آهنگ کنند ، می توانند این آهنگ را از اینجا دانلود نمایند.

دشمن ، پشت دروازه

" گفتم:« اِ ! این که رودخونه ی خودمونه ! »

گفت : « حواست کجاست؟ این چار راه کُنته. این هم لاله زاره . من که گفتم این جاها رو بهتر از تو بلدم ! » دور و برش را نگاه کرد و گفت : « من از اینجاها خیلی خاطره دارم . یه عمری اینجاها پلاس بودم .«

خورشید داشت بالا می آمد ، از سمت چپ ما، از آخر رودخانه ، از طرف باتلاق . ما پیچیدیم سمت راست. چند قدم رفتیم پایین .

گفت :« زمان ِ جنگ ، جنگ دوم البته . جنگ دوم جهانی . نه از این جنگهایی که این روزها می بینی »

« خُب؟ »

« زمان جنگ ، اینجا یه کافه بود .« "

میکروفن جیغ می شود از من

بین مستی و رقص کاباره

من سرم درد می کند آقا

بوسه ی نانجیب خمپاره

از « جمیله »... و تانکها داغم

حجم آتش هنوز سنگین است

روی سِن بندری که می رقصد

رقص هایش چقدر غمگین است

بچه ها را ببین ، به شَط زده اند

آخر قصه را که می دانی

بس کن این نوحه را « کویتی پور»

« لب ِکارون » چرا نمی خوانی؟!

دل سنگر به شور افتاده

- حاجی امشب چرا « یساری » نیست؟

از شلمچه جواد می میرد

مرگ آهنگ لاله زاری نیست !

از لب بوفه سوزن ترکش

بدنت را به دردها می دوخت

جای زخم گلوله ها هر شب

مثل طعم عرق سگی می سوخت

آخرش از تو انقلابی شد

گفتی از بوی جنگ هم مستند

قطعنامه تمام مسئله بود

در کاباره را ببین ، بستند

از گذشته بگو که چی مانده

جز همین خاطرات تکراری

من سرم درد می کند آقا

توی جیبت مُسکنی داری؟

پی نوشت : جعفر مدرس صادقی را دوست دارم . به خاطر گاوخونی .

من گورکن ها را صدا می زنم

pasmand — Sun, 15 Mar 2009 15:34:18 GMT

9 ( من گورکن ها را صدا می زنم

" همه چیز ما را بر این باور سوق می دهد که شرایط خاصی از ذهن وجود دارد که در آن بین مرگ و زندگی ، واقعیت و رویا، گذشته و آینده ، گفتنی ها و نا گفتنی ها ، ارتفاع و ژرفا تناقضی احساس نمی شود "

آندره برتون

2 ( نوستالژی رنگ های آبی

تمام کلمات و جملاتی که با رنگ آبی نوشته شده اند قابل کلیک بوده و به چیزی بیرون از این متن اشاره دارند که به درک بهتر مطالب کمک خواهد کرد.

7 ( تصور کن بهاری را که از دست تو خواهد رفت

بوی عید می گیرم ، آنقدر که حتی بوی ادکلنی را که برایت خریدم احساس نمی کنی . بگو چند دقیقه به تحویل سال نمانده ؟!

هرچند می دانم ، بیرون متن هم نمی شود به هیچ چیز اعتماد کرد. مثل این سفره که هیچ چیزش درست نیست . می بینی ، سین ها را از هر طرف که می شمارم هفت نمی شود ، چه با ماهی و چه بدون آن .

17 روز که از بهار گذشت ، به عقب برگرد و باور کن ، یک نفر هست که هنوز بوی عید را از ادکلن ورساچی تشخیص می دهد . حتی اگر ادکلنی نمانده باشد .

چون همیشه همه چیز تمام می شود ، بدون آنکه حتی حس کنی .

4 ( land of cries

دو دوستی که خیلی نسبت به من لطف داشتند و من هم چند پست قبل از آنها تشکر کردم ، دو ترجمه ی متفاوت از یکی از شعرهای من را در وبلاگ خود منتشر کردند که شما می توانید این دو ترجمه را دراینجا بخوانید.

اما یک نکته ی جالب این که بسیاری از دوستانی که در این مدت از این وبلاگ بازدید کردند به شکل های مختلف از قبیل کامنت و اس ام اس به بنده توانایی ترجمه ی آثارام را تبریک گفته !!! و گاها خواهش کردند که شعرهای آنها را هم ترجمه کنم !!!

پس لازم به یادآوری است که در فرآیند ترجمه ی این شعر بنده هیچ نقشی اضافه بر نقش یک مخاطب ساده نداشته ام .

6 ( صحنه هایی از گریه ی پدرم

رفتنش از تقاطعی بی اسم

گریه ام از چراغ قرمزها

در نفس های گیج و مصنوعی

مُردنش طبق آخرین تِزها

داد هِی می زدم : خدا... نه... نه

از سکوتش ، یواش سرد شدم

در فرارم به آخرین امید

جیغ ِگردان ، به رنگ زرد شدم

آمبولانسی به ماندنش مشکوک

آخرین نبض های عابر بود

از تصادف گذشتم و رفتم

بدنش مثل دست من سِر بود

فکر برچسب مرگ ترساندم

کندم از او لباس خونی را

توی ذهنم مدام سوزاندم

حجم این بودن عفونی را

وسط جنگ ماندن و رفتن

بوق ممتد امیدها را برد

مثل لحن ملافه های سفید

یک نفر گفت : واقعا او مُرد

□□□

لای دستان قاضی فرضی

زیر اظهار نامه ای مضحک

متن حکم مولف این شعر

متن حکمی که ظاهرا مُهلک

جرم ها : قتل کاملا عمدی

و فریب مخاطبی مبهوت

حکم : اعدام در حضورعام

چاپ آثار تا ابد مسکوت

8 ( همین فردا ، شاید

... بعد بلند شد و برای خودش مجله چاپ کردیم . شاعر شد توی صفحه های که اصلا سفید بود . خط خطی کردیم از جلد تا جدول های خیابانی که هیچ وقت رنگ نمی شد. هی نوشتیم وهی نوشتاندند تا یک نفر از زیر دستگاه چاپ داد زد :

" زمان نداشت ، اگرچه درست وقتش بود "

بیرون می آید از همین روزهایی که شاید می آید . تا بخوانیدمان ، تا ...

نشریه ی « همین فردا بود » منتشر شد.

3 ( چند صدایی در ایوار یا خرم آباد شهر خوبی نیست؟

اول بخوانید از کسانی که در کنگره ی ملی شعر ایوار حضور داشتند :

اما برای من ایوار به جز تمام اتفاقات احمقانه ای که در داوری اش افتاد ، یک خاطره ی خوب شد از لحظاتی که جز شعر چیز دیگری نبود . از ساعت هایی که با دوستانم فقط ادبیات بودیم .

پی نوشت : اگر در تعدادی از لینکهای بالا مطلبی در مورد ایوار پیدا نکردید احتمالا در آینده مطلبی در این مورد در آن وبلاگ نوشته خواهد شد . در صورتی که این اتفاق نیفتاد ، بگذارید به حساب نظر آن شاعر در مورد این جشنواره . این است جامعه ی چند صدایی !

0 ( از زبان پدرام

چندی ست که مرموز و سیاسی شده ای

القاعدتا ، کمی حماسی شده ای

تقصیر شناسنامه ات نیست عزیز

از دست خودت محسن عاصی شده ای !

پی نوشت : یاسر قنبرلوی عزیز ، مرسی !

1 ( 3 داستان عاشقانه

گذشتن از ادیسون ، دیدن فرویدی هیز

و درک رابطه بین دو شاخه ها و پیریز

همیشه سوختن از تو ، رسیدنم به سکوت

به درد مشترک عشق و لامپ های مریض

به درک ساده ای از جنس عشق چسبیدن

به احمقانه ترین شکل ممکن از هر چیز

گذشتم از همه ی حرف های بی رنگت

پریدن از تو به سجاده های سحرآمیز

به حق آن ید بیضا قسم ، خدا لطفا

میان « و الظلماتم » یواش نور بریز

■

الکترون... و روانکاوی بدون درد

و کشف رابطه با ذره های ریز ریز

از ارتباط و سکوت دو عضو فهمیدند

در این اتاق ، در این شعر زنده پشت میز! ↓

حضور تو... و پروتون جواب مشترکیست

به دردهای ادیسون ، فروید و بنده عزیز

10 ( یک شعر قدیمی از من در سایت عروض منتشرشده که می توانید آن را در اینجا

و شعری جدیدتر که در سایت آدم برفی ها منتشر شده را در اینجا بخوانید .

پی نوشت : دونالد بارتلمی، محمد حسینی مقدم ، جی . دی . سالینجر، وحید نجفی و فاضل نظری به شکل نامحسوسی لابه لای متن سرک می کشند.

فلسفه های پشت بام زده !

pasmand — Sat, 29 Nov 2008 20:27:18 GMT

1( بدون هیچ گونه کم و زیادی ، هستم !

پس : سلام !

2( حضور هم زمان فیلم های در خور توجه در اکران پاییزی بهانه ی خوبی بود برای اینکه یادداشتی در مورد یکی از این فیلم ها بنویسم . « شتر مرغ های آسمان ! » عنوان یادداشتی ست از من که در مورد آخرین ساخته ی مجید مجیدی تحت عنوان آواز گنجشک ها در سایت آدم برفی ها منتشر شده است . شما می توانید این یادداشت را در اینجا بخوانید.

3( مدل سیکل حرارتی جذبی با چهار سطح دما همراه با قانون کلی انتقال حرارت به وجود آمده است . که تاثیر مقاومت حرارتی ، نشت حرارتی و برگشت ناپذیری درونی را مورد بررسی قرار می دهد واز آن رابطه ی کلی بین ضریب عملکرد و بار حرارتی بدست می آید . رابطه ی بهینه ی اساسی و حدود عملکرد و درجه حرارت بهینه سیال عامل ، به همراه توزیع سطحی ناحیه بهینه ی انتقال حرارت ، به همراه قانون های پدیدار شناختی خطی انتقال حرارت به وجود آمده است . به علاوه تاثیر قانون انتقال حرارت ، نشت حرارتی و برگشت پذیری درونی بر روی عملکرد مبدل حرارتی جذبی کمک می کند تا ....

تا شاید بعد از همه ی این ها چند دقیقه ای فرصت کنم تا کمی به خودم و این ادبیات لعنتی فکر کنم !

4( یک مسافرت را از دست دادم !( به قول یکی از دوستان اَککِهی ) ، در ضمن به شدت دنبال یک چهارشنبه ی خالی می گردم !

5( مدتهاست به دلیل امتحانات به بعضی از دوستانم که خبر به روزرسانی وبلاگشان رسیده است سری نزده ام ، با یک عذر خواهی بزرگ ، جبران می کنم !

6( و شعر ...

فلسفه های پشت بام زده ، فکرهای همیشه طاعونی

زجر تشخیص زندگی از هیچ ، مثل تفکیک قیر از گونی

پرسه ها در هویت چندم ، ترس از یک هزارتوی جدید

بین جمعیت جهان گم شد ، فردیت های غیر قانونی

تا که این مغزها ورم بکند ، تا خوره روح جمع را بجود

تا از این نقطه غم شروع شود ، در اشارات گنگ بیرونی ↓

فلسفیدن... و درد را دیدن ، فلسفاندن... و درد را خواندن

آخر خط زندگی مرگ است ، این مکانیزم شبه سیفونی ↓

مثل دردی به شعرها پاشید ، حجمی از دانش جهان کم شد

بَعد یک خوانش نو از هستی ، سنگفرش پیاده رو خونی !

اتاق

pasmand — Thu, 09 Oct 2008 22:48:18 GMT

۰( از یک روز معمولی ، یا نه ، از یک شب معمولی :

سلام

۱( نکته ی مهم : اگر در ضمن قرار دادن نظر با پیغام "درج نظربرای شما امکان ندارد " مواجه شدید با اندکی تغییردرنام خود ( مثلا با اضافه کردن نقطه . عدد یا حرف به آن ) پیام خود را بگذارید .

2( چند روز پیش وقتی فیلم Old Boy تمام شد ، با خودم فکر کردم که شاید برخی از ایده ها را هیج وقت نباید بر روی کاغذ آورد ، شاید واقعا بعضی از ایده ها خطرناک تر از آن چیزی هستند که به نظر می رسند ! هر چند تمام این نتیجه گیری احمقانه ( با ذکر این نکته که هر چیز احمقانه ای ضرورتا ً بد نیست ! ) متاثر از این فیلم بود اما باعث نشد که از فیلم لذت نبرم . حقیقتا این روزها بعد از آمریکای جنوبی ، شرق آسیا دومین سینمای محبوب من شده .

3( خواهرم و دوستش مدت زیادی ست که وبلاگی را به راه انداخته اند و تلاش های خوبی برای ترجمه آثار انگلیسی شروع کرده اند . انصافا با توجه به سن کم و تجربه ی کمترشان آثار قابل قبول و در خور توجهی را ارائه داده اند . قطعا شما هم با مطالعه ی نتیجه ی زحماتشان گفته ی من را تصدیق خواهید کرد . در ضمن تشکر از این دو عزیز برای زحمتی که برای یکی از آثار من کشیده اند ، Evergreen Literature را می توانید در اینجا بخوانید.

4( چند هفته ی پیش تولد 90 سالگی ماندلا بود و چند روز پیش ، روز جهانی کودک. چه بهانه های احمقانه ( رجوع به همان پرانتز بالا) و قشنگی برای زندگی می توان پیدا کرد :

ماندلا

کودکان

5( دوستی دارم که میگوید : " همه ی آدما نامردن ، حتی اگه خلافش ثابت بشه ! "

6( یک نکته ی اخلاقی برای تمام دانشجویان جدید الورود :

" نشریه زدن تو دانشگاه ، احمقانه ترین کار دنیاست ."

در ضمن این " احمقانه " هیچ ربطی به پرانتزهای قبلی ندارد !

7( یادداشتی از من با عنوان " معلم در ادبیات فارسی " در سایت " آدم برفی ها " منتشر شده است که آن را می توانید در اینجا بخوانید.

۸( شعر ...

نگاه قهوه ای ام به دری که بسته شده

کلید ِ مُرده ی از انتظار خسته شده

□□□

شبیه گریه از این بُغض داغ ، سَر رفتم

به قفل ِ لعنتی این اتاق وَر رفتم

مَن/ ی شدم که در این اتفاق جاری بود

تو را بَغل زده بود و از عشق عاری بود

گذشتم از تن ِ پاکت ، که " نه " نمی گفتی

شروع چیدن مُشتی ستاره ی مُفتی

لبی شدم که به لب ، بوسه بوسه می خندید

بدن ، گره شدنم را به شانه ات می دید

تمام شعر ، تو و تخت و تب ، من و تن با

تمام شب ، حرکت های نرم چندین پا !

□□□

همیشه عُقده ی تن را به خواب می بازم

همیشه دَر به در یک دریچه ی بازم

میان خواب ، کلیدم طلایی و خوشبخت

- توهمی پُر تصویر خانه و یک تخت -

ولی همیشه منم ... و جهان بسته شده

کلید آهنی و مضحک ِ شکسته شده

شکستگی ِ پُر از زجر و ضجّه و کابوس

شبیه غُصّه ی چشمان هیز و بی ناموس !

آشغال محترم

pasmand — Thu, 28 Aug 2008 09:57:18 GMT

1( من ، تابستان ، گرما ، سلام !

2( این روزها وقتی بعضی از وبلاگ ها را که می خوانم ، خنده ام می گیرد ،

چقدر جمعیت احمق ها زیاد شده !

3( وقتی این سطور را می خوانید من در کوچه های رشت قدم می زنم ، پس اگر پاسخ به نظراتتان مانند قبل سریع و بلافاصله نبود ، بگذارید به حساب سفر .

4( چک کردن وبلاگ از کافی نت هم لذت بخش است . اما نه از کافی نت های رشت !

۵( ساعت ها پشت سر هم می گذرد و چیز زیادی برای گفتن نیست .

بخوانید ، محسنتان این است :

مثل آشغال محترم بودن

توی افکار گربه ای که پرید

پشت درهای بسته می میرم

ساعتم 9 شده ، مرا ببرید

کیسه های زباله فهمیدند

زیر جلدی سیاه می پوچم

توی تنهایی خودم گیرم

دارم از ذهن شهر می کوچم

زیر جبر گره نخوردن ها

زندگی تکه تکه می گندید

پازلی که یواش گم می شد

گربه ای که مدام می خندید

حالم از کوچه ها به هم می خورد

کوچه از بوی رگ زدن هایم

از غم کیسه های پاره شده

توی شب های سرد و تنهایم

بودنم یک کُمیک بی معنی ست

یک کُمیک مصوّر بو دار

قصه ی مرد خوب نارنجی

ناجی کیسه های پشت حصار

مغز من این دروغ را بلعید

لای سلولهام تجزیه شد

توی یک انتظار طولانی

این کُمیک هم شبیه تعزیه شد

من تمامم ، تمام من این بود

محسن کوچه های دل مُرده

ساعت از 9 گذشته است اما

خواب خوش کل شهر را برده

کفش های غمگین

pasmand — Thu, 10 Jul 2008 22:18:18 GMT

یک قدم از خودم جلو هستم

یک قدم از شما و تنهایی

نازنینم ، دوباره می بینم

که نشستم ولی نمی آیی

کفش های همیشه غمگینم

به تو و این مسیر شک کرده

جای پاهای بی کسی هایم

به همین فکر بد کمک کرده

وسط خستگی ، نشستن ها

زل زدن به نهایتی از هیچ

به نبودن ، نیامدن ها از

جاده های شکسته در خم و پیچ

لذت کودکانه ی من بود

لذت ازعشق و حس باور تو

باور از جنس آخرین تصویر

به تو و حرف های آخر تو

که برو ، می رسم به تو یک روز

وعده های تو در میان سرم

جاده ها که تمام می شود و

نرسیدی ، هنوز منتظرم

1( برگشتم ،

خوشحال باشید ،

هنوز دو پایم بر روی زمین است !

2( بعد از مدتها زحمات دوستان به بار نشست و شماره ی سوم نشریه " همین فردا بود " به چاپ رسید . برای دریافت اطلاعات بیشتر به وبلاگ خانم اکرمی مراجعه کنید.

3( " اُپرای شناور ، این عنوان بخشی از نام قایقی تفریحی است که در گذشته در بخش های مد خیز آب های ویرجینیا و مریلند رفت و آمد می کرد... و بخشی از ماجراهای این کتاب بر عرشه ی همین قایق رخ می دهد . همین می تواند وجه تسمیه ی مناسبی باشد . اما دلیل بهتری هم وجود دارد . ساختن قایقی تفریحی با عرشه ی مسطح و باز و اجرای مداوم یک نمایش بر روی این عرشه به نظرم همیشه فکر بکری بود . قایق هرگز در اسکله پهلو نمی گرفت ، بلکه با جریان جذر و مد به بالا و پایین رود کشیده می شد و تماشاگران بر دو کرانه ی رود به تماشا می نشستند . وقتی قایق از مقابلشان می گذشت هر گروه ممکن بود شاهد بخشی از حوادث نمایش باشند و بعد می بایست تا مدّ بعدی صبر کنند تا در فرصت آتی شاهد بخشی دیگر از نمایش باشند... برای آنکه شکاف های داستان را در ذهنشان پر کنند مجبور می شدند از نیروی تخیلشان استفاده کنند... اکثر اوقات اصلا از کل ماجرا سر در نمی آوردند یا پیش خودشان فکر می کردند اصل قضیه را فهمیده اند ، حال آنکه نفهمیده بودند .... "

همه ی این ها را از قول " جان بارت " نوشتم تا بگویم ، مهدی موسوی یک اُپرای شناور است.

4( صحبت کردن از ضعف برنامه های صدا و سیما و پرداختن به آنها چیز جدیدی نیست و اصولا مطرح کردن آن در یک وبلاگ ادبی کاری بیهوده است اما این روزها شاهد پخش یک سریال متفاوت از صدا و سیما هستیم . " مرگ تدریجی یک رویا " روایت جیرانی از زوج جوانیست که هر دو به نوعی در حیطه ی ادبیات فعالند . زنی نویسنده و امروزی و مردی سنتی اما روشنفکر و استاد دانشگاه و تضاد ها و تعارض های ما بین آن ها جریان کلی این سریال را تشکیل می دهد . اما نکته در خور توجه ، نگرش سوال برانگیز سریال به تعریف زن مدرن است که سعی دارد بارها با استفاده از المان های مختلف ، زن نویسنده و امروزی را در تضاد با بسترهای سنتی خانواده نشان داده و با بکار گیری مداوم دیالوگ های که واژه ی " زن سنتی" یا " مذهبی" را در مقابل " زن مدرن" قرار می دهد و صحنه های که در آن زن به دلیل در گیری در مسائل کاری از نقش خود به عنوان همسر یا مادر غافل می شود ، بر این موضوع تاکید کند که نقش پر رنگ زن در عرصه های مختلف و به خصوص گرایش او به سمت داستان نویسی در قالب های غربی موجب تغییر ارزش و تضعیف نهاد خانواده و در کل جدا شدن زن از ماهیت حقیقی خود است. و از طرفی مرد سنتی را در قالب مردی که کاملا در سلطه ی تفکرات پدر خود قرار دارد ، مردی فهمیده و جامعه پذیر نشان می دهد . پدری که در خصوصی ترین مسائل مانند مسائل جنسی پسر و عروسش دخالت می کند و مثلا در مورد زمان تولد فرزندشان تصمیم می گیرد یا با خواندن آثار عروسش ، از پسرش می خواهد که مانع نگارش چنین داستان هایی توسط او شود .

در کل داستان تمامی چهره ی مثبت زن ، زنانی خانه دار ، قالبا چادری و سر گرم روزمرگی زندگی خود هستند و تمامی چهره های منفی ، زنانی هستند که به کاری غیر از خانه داری مشغولند ، اغلب مجرد و خانواده گریزند و معمولا در اجتماع دوستان ، مثلا جلسه ی بازخوانی داستان به عیاشی مشغولند.

نگاه سطحی نویسنده و کارگردان به چنین موضوعاتی و تلاش بیش از حدش برای سیاه نمایی چهره ی زن امروز قابل پذیرش نیست . هر چند که تمامی موارد ذکر شده ، در گذشته در فیلم ها و سریال های مختلفی به طور جزئی مطرح شده اما هیچگاه به طور محوری موضوع یک فیلم یا سریال قرار نگرفته بود .

اگر چه می دانم کمتر کسی این روزها وقتش را برای دیدن برنامه های صدا و سیما صرف می کند ، اما اگر روزی به طور اتفاقی به این سریال برخورد کردید ، منتظر باشید که بعد از سریال متحول شده و دیگر به همسرتان اجازه ندهید که بیرون از خانه کار کند !!!

5( کارگاه ادبی تهران مدتی ست که به مرخصی رفته ! روزها و ساعت هایی که فقط به یاد گرفتن گذشت ، لحظات جاودانه ای را در ذهنم نقش کرده است . دوستان خوبی که همیشه از حضورشان لذت بردم ، سختی های که برای بودن در کارگاه متحمل شدم و لذت یادگرفتن ، همه و همه باعث می شود که برای شروع دوباره اش لحظه شماری کنم .

1 ... 2...3 ...

6( خیلی حرف ها داشتم اما آن قدر این پست طولانی شد که دیگر مجالی برای باقی قضایا نماند .

7( طبق آمار رسمی به ازای تمامی انسان های روی کره ی زمین ، دو مین در زمین کاشته شده است .

پس این شعر تقدیم به دو سهم من از تمامی جنگها...

صدای بازی انگشت کودک و مین ها

سکوت صلح تو در سرزمین غمگین ها

***

هجوم رویش بذر و مزارع سنگی

و سیب های زمینی ظاهراً جنگی

شروع فصل پر از اضطراب را دیدن

دو مین ضدّ نفر را همیشه ترسیدن

رسیدنم به دو سهم از تمام پیروزی

به بند آخر پیمان صلح دیروزی :

" زمین از آن شما مردمان پاینده !

و کودکان و تمامی نسل آینده "

رسیده ام به شکست سکوت آتش بس

به طعم تلخ دو سیبِ زمینی نارس

***

کلاهکی فلزی روی بستری خاکی

زمین و دلهره از بازی خطرناکی

که جیغ می شود احساس کودکم این است

به بند آخر صلحت هنوز خوشبین است

- صدای صحنه فقط گریه ی من و زاری -

و بازگشت به تصویر گنگ و تکراری

دوباره بازی انگشت کودک و مین ها

ا ا ا

ن ن ن

ف ف ف

ج ج ج

ا ا ا

ر ر ر

انفجار

تو

در سرزمین غمگین ها

فرا روایت

pasmand — Fri, 16 May 2008 21:12:18 GMT

1( سلام

2( نمایشگاه کتاب امسال بدون در نظرگرفتن قیمتها خوب بود و تقریبا تمام کتاب هایی که به دنبالشان بودم پیدا کردم . البته بسیاری را فقط پیدا کردم و نخردیم آن هم به دلیل همان چیزی که درجمله ی قبلی در نظر گرفته نشد. تا امروز از مجموعه " از لاله زار تا جمهوری " لذت بردم و هنوز فرصتی برای رفتن به سراغ سایر کتاب ها دست نداده ، هر چند همین کتاب را هم تمام نکرده بودم که دوستی آن را به زور از من هدیه گرفت !

3( این روزها مرور فیلم " عشق سگی " اثر الخاندرو گونزالس لذت شب و روزم را تشکیل می دهد.

4( در لا به لای دفترهای چند سال قبلم نوشته ای خاطره انگیز از را پیدا کردم که بدون هیچ بهانه ای نوشته شده بود . پس بازهم بدون هیچ بهانه ای :

غریبه های دیروزی

دوستت دارم های فردایند

ای کاش همیشه دیروز بود

۵( یک دقیقه سکوت به احترام دوستی که هفته هاست وبلاگش را تعطیل کرده.

۶( و شعر ....

این جا تمام می شود این « قصه » از شروع

« راوی » نترس ، زندگی اِنکار می کند

از پیچ های باطل من گیج می رود

اما همیشه « دایره » تکرار می کند

من زجر می کشد تنم از این همیشگی

بُمبی میان « شخصیتم » کار می کند

تا بشکند « روایت » این مرد خسته را

- تهدید نه ، « مؤلفت » اخطار می کند -

چیزی خطوط رابطه را قطع می شود

تصویرهای بکر مرا تار می کند

در « فرم های » ساده ی من دست می برد

هر بندِ داستان مرا دار می کند

پایان سخت ، مرگ مخاطب میان « متن » !

این را « فرا روایتی » اجبار می کند

***

خودکار ته کشیده و دستی به روی میز

کاغذ به زیر جمله ام اِقرار می کند :

اینجا نبود ، نه ، به خدا هیچ کس نبود

غیر از خدا که هِی خودش اصرار می کند

۷( با تشکر از لطف دوست عزیزم بنت الهدی صدر ، همین شعر را در بخش باشگاه جوانی خبرگزاری برنا بخوانید .

سوت می کشد

pasmand — Tue, 01 Apr 2008 00:47:18 GMT

1( سلام

تسلیت بابت پایان سال 1386 که به حق بهترین سال زندگی من تا به امروز بوده است.

2( در طول عید بارها تصمیم گرفتم که به روز کنم اما نزدیک بودن زادروزم ! و وسوسه ی نوشتن پستی به همین مناسبت مانع می شد . به هر حال فقط سالی یک بار 17 فروردین می شود. اما مناسبت سیزده به در و اتمام عید هم زمان مناسبی برای این کار بود که با انتخاب آن ، هم به پیشواز تولدم رفتم و هم پایان یافتن تعطیلات را گرامی داشتم.

3( این روزها هیچ چیز اعصابم را به هم نمی ریزد!

4( صحبت از دکتر سروش و مقاله اش بحث داغ محافل است اما جالب تر از آن جوابیه دکتر مجید مجیدی !!! به سروش است که همین جا از ایشان بابت شاد کردن لحظاتمان سپاس گزارم.

5( و شعر...

این شعر را اول به خودم و دوم به حمید ملک زاده و آخرین پست وبلاگش تقدیم می کنم.

مغزم که سوت می کشد از حرف های تو

داور میان بُهتِ خطایی نشسته است

وقتی که حرفهای چرندت شنیدنی ست

یعنی تمام ، وقت اضافی گذشته است

من بُغض می کنم به تو از این سکوت گیج

شاعر شکست قافیه را گریه می کند

تسکین احمقانه و تکرار جمله ی

" بَس کن ، فقط یه بازیه " را گریه می کند

می ترسم از تمامی افعال صحبتت

از بود و هست و دارم و تا ساختم ، نشد

حالا که مکثِ جمله به " رفتن " رسیده ست

پس التماس و ناله نمی ... باختم ، نشد

من التماس می کنم این فعل را نگو

با هِق هقی که سخت به لکنت نشسته است

یک مثنوی کهنه پُر از حرف های تو

در زیرِ وزن های عبورت شکسته است

در لابه لای ضجّه ی دوری ، نمی شوم ↓

مردی مچاله در گذر از این پیاده رو

دنیا تمام می شود از تو برای من

در لحظه های خسته ی این تن ، بمان ، نرو

هی حرف می شوم ، تو سَرت سوت می کشد

در انتهای بازی من سور می شوی

از پشت چشم های قطاری که می رود

دستی تکان نمی دهی و دور می شوی

پ.ن : این روزها هرکسی به ما می رسد با خنده می گوید: " پول گاز را می دهیم ، پول آب جُدا "

تولدی بد بو

pasmand — Mon, 11 Feb 2008 22:55:18 GMT

نگاه شک زده ات را چه پاسخی دادم ؟

از ارتفاع تو من هم به گریه افتادم

درون لخته ی این اتهام پیچیدم

زمین شدم که خودم را ... ولی نبلعیدم

منم که رد شده از غصه ها ، بدان اما

منی شکست و شکستی ، شکست من از ما

)1( بالاخره امتحانات تمام شد و ما هم خلاص!

)2( چند روز پیش اختتامیه جشنواره ی غزل پست مدرن در تهران برگزار شد و برخلاف تمامی مشکلاتی که ایجاد شد و ایجاد کردند ، به خوبی به پایان رسید . دوستان زحمات زیادی برای برقراری این جلسه کشیدند که همگی با هم و بدون ذکر نام ( البته فقط به دلیل طولانی شدن پست و لاغیر ) خسته نباشید.

)3( در پست قبلی استفاده از F و MA اشاره به قوانین نیوتن بود که توجیه کننده ی سقوط سیب است.

)4( و باز شعر...

مرگ من در حصار قبری که

خیس از اضطراب ادرارست

مثل افکار پوچ ژان پُل سارتر

توی متن کثیف دیوارست

***

بعد سلول های مغز من

مرگ خاکستری او می شد

توی عُق های پشت هم مردی

منطقی را که جستجو می شد ↓

گم نمی کرد و باز می بلعید

لخته ای از تهوعی خونی

در فرار از گزاره ای عقلی

امتناع از فشار سیفونی ↓

که تمامی بودنم را بُرد

در خم و پیچ لوله هایی تنگ

بیست و یک سال زندگی را کرد

لکه ای بر سفیدی یک سنگ

انتحاری که فلسفی اما

در حقیقت تولدی بد بو

در رسیدن به من که دور از من

در گریز از هزار تو در تو

خلسه در یک فضای بی منطق

مثل طعم سفید تلویزیون !!!

کشف و لمس بهشتِ گمشده در

مغز من ، پس کجاست جان میلتون ؟

***

مثل مرگ " رامون گری " مضحک

اعترافی دروغ اما راست

محسنی در پناه قبرستان

کشته شد تا... جنازه اش اینجاست

پ.ن : 1) تلفظ صحیح اسم سارتر به صورت sartr می باشد.

2) رامون گری شخصیتی در داستان دیوار اثر سارتر است که... ( به داستان رجوع شود)

سیبِ گندیده

pasmand — Thu, 06 Dec 2007 21:31:18 GMT

سلام

)1( دیر شد اما باور کنید به روز کردن در این هفته ها که روز را نمی بینم کمی سخت است.

)2( 16 آذر را به هیچ کدام از دانشجویان تبریک نمی گویم !!!

)3( شماره ی دوم مجله ی" همین فردا بود " به زودی منتشر می شود . دوستان زحمات زیادی را برای آماده شدن این شماره متحمل شده اند. شاید معرفی نشریه تنها راهیست که می توان از زحمات این دوستان تقدیر کرد . برای کسب اطلاعات بیشتر از جمله چگونگی اشتراک به وبلاگ " سید مهدی موسوی " مراجعه کنید.

)4( از همه ی دوستانی که در این مدت به بنده لطف داشتند ممنونم . مخصوصا " سید مهدی موسوی " به خاطر توجهاتش ،" محمد غرة الحمید " به خاطر عکس های دیدنی اش ٬ مصطفی مردانی " به خاطر داستان زیبایش ، " عمران میری " به خاطر راهنمایی هایش و خودم به خاطر تحمل هایش!!!

)5( و بازهم شعر که نفساً نقل همیشه و قند مکرر است. یک غزل و یک چارپاره که منتظر نگاه نقّادانه ی شما هستند.

غزل:

نمایِ کرم درونم و سیب گندیده

که دستِ نرم درختت مرا نفهمیده

سقوط از F و ma ؟ نه! جبرِ دافعه ها

نه حُکم قاعده های همیشه پیچیده

که چید و چیدن و چیدی تمام فاصله را

به دست کال پرستانِ باغِ پوسیده

حقیقتی که مَرا تا عبور از من برد

و حجم جاذبه ها را تمام بلعیده

دو چشم وسوسه انگیزِ مشکیِ تیره ست

و نقش چهره ی یک زن که سیر خندیده

چارپاره:

یک نفر کِل / می کِشد من را

پشت اِبهام تعارف چایی

یک وجودِ پُر از حماقتِ من

دختری ساده و مقوایی

توی خواب بلوغ ، دامادی

وسط ِ لحظه ای که بیدارم

" خوب بریم دیگه سر اصلِ ..."

یک حقیقت ، که دوستت دارم

مادرم قصه ی مرا می گفت

صاف و روشن ، بدون تاریکی

"محسنی که مهندسی کرده

همه ی زندگی ، مکانیکی"

از هر انگشتِ تو که می بارید

توی آینده ای که من خیسم

آن هُنر را که خواهرت می گفت

با تمام وجود می لیسم !!!

وسطِ جمع و ضرب مه/ ریه ها

باز ساکن شدند و من مُردم

سردخانه ها مرا بُردند

من نشستم و چای می خوردم

صحنه ها که یکی یکی رد شد

انتها ، تو ، " بله " و شیرینی

باز پایانِ مضحک خوابم

مثل این فیلم ها که می بینی

توی متن کثیفِ بیداری

وسطِ زندگی که بی تابم

فکرِ یک اتفاق شیرینم

مثل آغاز مُبهم خوابم

تا ببینم که می کِشی من را

پُشتِ ابهام تعارف چایی

یک وجود پُر از حماقتِ من

دختری ساده و مقوایی