نخواندی 

و حالا شعر :

قابیل من

   چگونه است که خدا هم عشق تو را نفهمید

             آنوقت که دستان تو به خون برادری وضو کرد

                             و عشق را

                                         در ورای صداقت کلاغی ٬ نماز برد

در عشق

                  قابیلم

که در فتنه ای برادر کش

                                            تسخر زنان

 شکوه خدایی را

                          به فتوای کلاغی

                                                        در خاک می کنم.

                                                     سکون احساسی !!!

 و باز یک کار قدیمی اما خاطره انگیز :

بی عبور  از  حادثه  ،  دل  بی  تو  دریایی  نبود

عشق  بود  اما   هنوزم   دل    تماشایی   نبود

چشم ها  را  بستم  از  شرم   عبور  یک   نگاه

آن نگه  گم  شد  ولی  افسوس   جاپایی   نبود

رفتی و  در  بی کران  لحظه ها  گم  می شوم

ناجی  شبهای   من ،  این  رسم  شیدایی  نبود

غصه ات  رنگ  رخم  را  سخت  حاشا   می کند

کاش  بودی  تا   که   رنگش   زرد   اخرایی  نبود

دل  پر  از  ننگ  و   کمی   تنگ   هلال  روی   تو

ای که  چون من در شبت ، مهتاب  رویایی  نبود

می نشینی  کنج  چشمانم   ولی  درد  و  فغان

وای   کنج   چشم   من  ،   جای   پذیرایی   نبود

بی   تو   گرچه   سرد   می گردد    هوای   ثانیه

آتش     تند     نگاهت     جنس     حوٌایی     نبود

من که می میرم،هراسم از دم مرگم که نیست

از  تو  می ترسم   که  چشمانت  اهورایی  نبود

یاد  باد آن روزگاران یاد باد

امشب    اگر   نیست    شوم    پشت   در   نگاه   تو

بوسه   به   مرگ    دادنم   نیست    مگر    گناه    تو

فاجعه  را   نشانده ای    پشت   دو    پلک  بسته ات

این  منم   عمق  فاجعه  ٬   گمشده ای  به  راه   تو

من   به   غزل  نشسته ام   بغض  و   فلاکتم    ببین

آه    چنین   سیه    شبی    بود    نشان  ز    آه    تو

غم چپ و راست می رود ٬ صف شده رو به دیده ام

این  همه  سرباز  جنون  ٬  گوشه ای  از   سپاه   تو

پنجه  به  در  نمی کشم  ٬  ضجه   مرام   من   نبود

گرچه   خراب تر    شوم   ٬    دلشده ای    تباه    تو

دلقک   صحنه ها   شدم   ٬   نیست   مرا    گلایه ای

چون   که   شدم   بهانه ی   خنده ی    گاه گاه    تو

طعنه  به   درماندگی ام    گه   به   کنایه   می زنی

مردم  از   این   کنایه ها  ٬  خون   به  دل  سیاه   تو

شب که ز نیمه  هم  گذشت ٬ پلک ز  پلک   وا  نشد

عاصی   دلخسته    برو   ٬   عشق   نشد   پناه    تو

گوش کن ... چارپاره ها سخن نمی گویند  ٬  که خاموشی به هزار زبان در سخن است.

و حالا...

شروع ماشه ٬ نگاهم به  ساعتی  کوکی

سکوت   رعشه   میان   جسارت   دستم

عبور حادثه  از  انحنای   ساعت  ۵ ( پنج)

نفیر   داغ    گلوله   به   واژه ها    بستم

همیشه  از سر خط   در شما  فرو  رفتم

درون   پوچی  این   لحظه های    بیداری

میان      لخته ی    هر     اتفاق    پیچیده

درون   خواب    سفید   همیشه   تکراری

اگرچه   بستر   پاک   خیانتت   هر   شب

ندای   وسوسه ی  آخرین  مسیحم  بود

ولی  به   خنده ی  این   اتفاق  مصلوبم

طنین  قهقهه ها  ٬  شادی   قبیحم   بود

شکست درک تو با من ٬ درون شک هایم

گذر   به   لذت   پوچ    بستری    خالیست

شرار   تند    هوس    در   نگاه   چشمانی

که مات و خیره به گل های مرده ی قالیست

کنار    حس    خلاء    در    تقاطع     ذهنم

هجوم  هاله ی   ماتی ٬ تصوری  از  مرگ

و لمس  جرات  نزدیکی  من  و   هفت تیر

گریز  از تو  و   مردن  ـ سقوط مبهم برگ ـ

فشار  لوله ی  سردی   به  روی   پیشانی

و لرزشی به دو چشمی که کاملا بسته ست

سقوط   با  همه ی   خاطرات   مردی   که

به عکس های قدیمت  هنوز دلبسته ست

شروع ماشه ٬ نگاهم  به  ساعتی   کوکی

سکوت    رعشه    میان   جسارت    دستم

عبور حادثه    از   انحنای   ساعت ۵ ( پنج)

نفیر   داغ     گلوله    به    واژه ها    بستم

پ.ن : داستان پست مدرنی رو که در لینک های روزانه قرار دادم از دست ندید.

پیوند های روزانه

Powered by BLOGFA
طراحی شده توسط : یاس تم