هجوم نور و هوا بر پهنه ی سیاهی اتاق تفکرم

                                        بر غلظت دود سیگار اعتقادم

                                                     به تعفن لحظه های اندیشه ام

در پشت پنجره ی ذهن

                       در خیابان های متروک شهر

صدای عبور گاری تمدن از کوچه ی قدیمی مان ٬ سنت

 ازدحام پرسه های بی حاصل

                                        در پیاده روی جوانی

چهار راه زندگی

                     جایگاه توقف چراغ های رنگی همیشه قرمز

و اجرای طرح تردد زوج و فرد

                                    برای عبور لحظه های کودکی

در پشت پنجره ی ذهن

                         در خیابان های متروک شهر

عربده ی عاطفه ضجه های بدمستی احساس است

بازار سیاه جایگاه خرید و فروش دوستت دارم های بی وقفه

                                                               به پایین ترین قیمت

و عشق تنها عامل گرفتگی فاضلاب های شهر

در پشت پنجره ی ذهن

                        در خیابان های متروک شهر

تنها مجرم همیشگی

                      در انتظار اجرای حکم قاضی

                                                       قصاص خدا

                                                                       در ملاء عام

پنجره ی ذهنم را می بندم

  تنها به این دلیل که

                     سیاهی اتاق تفکرم

                           غلظت دود سیگار اعتقادم

                                    و تعفن لحظه های اندیشه ام

از هوای آنسوی پنجره ی ذهن ها بهتر است

               نور و هوای شهر

                                  ارزانی شهروندان نمونه اش

وپلیدی را از میان مشتان گره کرده ات رهانیدی

اهریمن هم بود

                     شاهد غسل تعمیدت

تو رفتی به معراج تباهی

                       به سراپرده ی تاریک قرون

                                    به بی کران اعصار یخی

به عمق فاجعه هم تجاوز کردی

                 و سبدسبد زهرخند ضحاکی را

                                مرهم زخم های تاریخی ام نمودی

تو

 در گذر از کویر لحظه هابه گل نشستی

                  اما از طولانی ترین خواب جهنمی برنخواستی

پس گوارا بادت

    عصاره ی آتشین بی مهری ام

                 ای مدفون گورستان قلب من

                                                         ای معشوق

            در میان پسمانده های احساس

                                     در لابه لای براده های اندیشه

سکوتت نجوای تلخ شکستن است

                                     و نگاهت در به دری واژه را فریاد می کند

مگر خون آبه ی دل ‌‌‌‌٬ سیرابت نکرد

                                که در به در نوشیدن‌

                                                 پی شاعر قرن می گردی

خنده ات بوی تعفن می دهد

                                   گویا نشانی گنداب تفکر را بهتر از من می دانی

سینه سینه دلتنگی هایت را نثار زباله دان شهر می کنی

                                                         بی آنکه حتی بفهمی٬ زمانی

                                                                            شهر ما ٬ خانه ی ما بود

تو می خندی٬ تو می گریی

                    و بی ترانه شدن را نظاره می کنی

بی آنکه حتی بدانی

                  گم شده ای

                        در میان پسمانده های احساس

                                               در لابه لای براده های اندیشه

پیوند های روزانه

Powered by BLOGFA
طراحی شده توسط : یاس تم